Solo caz piyanosu, piyanistin karşılaştığı en zorlu formdur: bas, armoni, ritim ve melodi aynı anda tek kişi tarafından taşınır.
Tarihsel olarak ilk çözüm stride’dır. Sol el düşük register’da bas notası çalar, orta register’a sıçrayıp akor basar ve geri iner. Bu salınım hem nabzı hem armoniyi üretir; sağ el melodiyi ve doğaçlamayı taşır. Art Tatum bu yaklaşımı bir sınıra taşımış, sol elin sıçramalarını yüksek tempoda kesintisiz sürdürürken sağ elde yoğun armonik ikamelerle koşular üretmiştir.
İkinci çözüm yürüyen bastır. Sol el, basçının çaldığı gibi vuruş başına bir nota yürür; sağ el akorları ve melodiyi birlikte taşır. Bu yaklaşım stride’dan daha modern bir doku verir ama sağ elin blok akor tekniğinde yetkin olmasını gerektirir.
Üçüncü çözüm serbest zamandır. Nabız sürekli tutulmaz; müzik cümle cümle nefes alır. Keith Jarrett’ın solo konser kayıtları bu yaklaşımın en tanınmış örneğidir — tamamen hazırlıksız başlayan, form ve armonisi anlık kurulan uzun doğaçlamalar. Bu yöntem teknik yeterlilikten çok müzikal bir bütünlük duygusu gerektirir.
Bill Evans ve Ravel’e uzanan empresyonist armoni geleneği burada da devrededir: yakın aralıklı, köksüz akorlarla kurulan bir doku, solo piyanoda serbest zamanla birlikte oldukça dolgun bir sonuç verir. Erroll Garner’ın çözümü ise farklıdır: sol el düzenli akorlarla neredeyse bir ritim gitarı gibi çalışır, sağ el ise sol elin biraz gerisinde kalarak karakteristik bir gerilim üretir.