Batı armonisi yüzyıllar boyunca üçlü aralıkların üst üste yığılmasıyla kurulmuştur: akorlar üçlülerden oluşur. Yirminci yüzyılda bu varsayım sorgulanmış ve akorlar dörtlü aralıklarla da inşa edilmeye başlanmıştır.
Dörtlü armoninin caz piyanosundaki en tanınmış örneği, Miles Davis’in Kind of Blue albümündeki So What parçasında Bill Evans’ın kullandığı seslendirmedir. Bu el şekli alttan üste üç dörtlü aralık ve tepede bir majör üçlüden oluşur. Ortaya çıkan ses, geleneksel akorlar gibi belirgin bir majör-minör kimliği taşımaz; askıda, açık ve modal bir renk verir.
Bu belirsizlik bir kusur değil, tam olarak istenen etkidir. Modal cazda amaç, akorlar arasında hızlı hareket etmek değil, tek bir mod üzerinde uzun süre kalıp o rengin içini keşfetmektir. Belirgin bir çözülme talep etmeyen dörtlü seslendirmeler bu duruş için idealdir.
Dörtlü armoninin ikinci avantajı taşınabilirliğidir. Aynı el şekli klavye üzerinde paralel olarak kaydırılabilir ve mod içinde kaldığı sürece kulağa doğru gelir. Bu, piyaniste hızlı ve pürüzsüz bir doku üretme imkanı verir.
McCoy Tyner bu yaklaşımı John Coltrane’in grubunda daha da ileri taşımış; sol elde açık beşliler, sağ elde üst üste dörtlülerle kurduğu güçlü ve geniş doku, 1960’lardan sonraki caz piyanosunun karakteristik seslerinden biri haline gelmiştir. Herbie Hancock’ın Maiden Voyage dönemindeki askıda akor kullanımı da aynı düşünce ailesine aittir.