Glenn Gould’un Bach eserlerinde sunduğu yorumlar özellikle övgü toplamıştır. Gould hem gizemli hem yaratıcı bir piyanistti ve Goldberg Varyasyonları kaydının şimdiye kadar üretilmiş en iyi piyano kayıtları arasında olduğu genel olarak kabul edilir.
Gould’un Bach okumasının ayırt edici yanı artikülasyondur. Romantik gelenekte Bach çoğu zaman bağlı, pedal destekli ve geniş bir tonla çalınıyordu. Gould ise büyük ölçüde non-legato bir dokunuş kullandı, pedalı neredeyse tamamen terk etti ve her sesin ayrı ayrı duyulmasını sağladı. Bu, füglerdeki çok sesli dokuyu olağanüstü net hale getirdi.
Bu yaklaşımın arkasında bir mantık vardır: Bach’ın yazdığı klavsende pedal yoktu ve sesler doğal olarak ayrık duyuluyordu. Gould, modern piyanoda o netliği yeniden kurmayı seçti. Ancak tercih tartışmalıdır; birçok piyanist modern çalgının kendi imkanlarını kullanmanın daha meşru olduğunu savunur.
Gould’un ikinci ayırt edici tercihi konser salonunu terk etmesiydi. 1964’ten sonra yalnızca stüdyoda kayıt yaptı. Gerekçesi, kaydın canlı icranın kusurlu bir kopyası değil kendi başına bir sanat biçimi olduğuydu: montaj, mikrofon yerleşimi ve tekrar imkanı, icracıya canlı konserin vermediği bir denetim sunuyordu.
Bu tartışma bugün her kursiyeri ilgilendiriyor. Herkesin cebinde bir kayıt cihazı var. Kayıt, çalışmanın en güçlü öz denetim aracıdır: çalarken kulak niyet edilen sesi duymaya eğilimlidir, kayıt bu yanılsamayı ortadan kaldırır.