Caz repertuvarını öğrenmenin en verimli yolu, tek tek şarkıları ezberlemek değil, bu şarkıların ortak yapı taşını tanımaktır. O yapı taşı ii-V-I kalıbıdır.
Kalıp üç akordan oluşur: ikinci derece minör yedili, beşinci derece dominant yedili ve birinci derece majör yedili. Do majör tonunda bu, re minör yedili — sol dominant yedili — do majör yedili demektir.
Bu hareketin gücü ses yönlendirmesinden gelir. Akorlar arasında ortak sesler korunur ve değişen sesler yarım ses aralıklarla ilerler. Özellikle dominant akorun içindeki tritonun — üçlü ile yedili arasındaki artık dörtlü — çözülme eğilimi, hareketin yönünü belirler.
Caz standartlarının büyük bölümü, farklı tonlarda arka arkaya dizilmiş ii-V-I kalıplarından oluşur. Bir standardın akor şemasına bakıldığında, görünürde otuz iki ayrı akor değil, birkaç tonda tekrarlanan aynı üç akorluk hareket görülür. Bu farkı görmek, repertuvar öğrenme hızını kökten değiştirir.
Kalıbın piyanoda çalışılması iki aşamalıdır. Birinci aşama akorların yalın halidir. İkinci aşama ise köksüz seslendirmelerdir: bas notası basçıya bırakılır, sol el yalnızca üçlü, yedili ve renk seslerini taşır. Bu yaklaşım 1950’lerin ortasından sonlarına doğru Bill Evans, Red Garland ve Wynton Kelly gibi piyanistlerle yaygınlaşmış ve modern caz piyanosunun standardı haline gelmiştir.