Franz Schubert’in Impromptu’ları, solo piyano için 1827’de bestelenmiş sekiz parçadan oluşan bir dizidir. İki set halinde yayımlandılar: ilk setteki ilk iki parça bestecinin yaşamı sırasında Op. 90 olarak, ikinci set ise ölümünden sonra 1839’da Op. 142 olarak basıldı. Bu parçalar, on dokuzuncu yüzyıl başında popülerleşen türün en önemli örnekleri arasında sayılır.
Schubert’in piyano yazısını ayıran şey, lied bestecisi kimliğinden gelir. Altı yüzü aşkın şarkı yazmış bir bestecinin piyano parçalarında melodi, insan sesinin doğal soluk uzunluğuna göre kurulur. Cümleler nefes alır; uzun, sürekli ve şarkı söyleyen bir hat isterler.
Bu, piyanist için özel bir zorluktur. Piyano, çekiç tele vurduktan sonra sesi sürdüremeyen bir çalgıdır; her nota vurulduğu andan itibaren sönmeye başlar. Şarkı söyleyen bir melodi izlenimi yaratmak. Bir yanılsama üretmektir: notalar arasındaki dinamik ilişki, doğru pedal kullanımı ve melodi hattının eşlikten belirgin biçimde ayrılması bu yanılsamayı kurar.
Schubert ayrıca uzun eserlerde alışılmadık bir zaman duygusu kurar. Sonatlarında ve doğaçlamalarında tekrarlar, uzun tonal gezinmeler ve beklenmedik ton geçişleri vardır. Aceleci bir icra bu genişliği bir gevşeklik gibi gösterir; sabırlı bir icra ise onu esere ait bir nitelik haline getirir.
Kursiyer için Impromptu’lar önemli bir eşiktir: teknik olarak Chopin etütleri kadar talepkar değildir ama müzikal olarak çok daha az yönlendiricidir. Neyi öne çıkaracağına icracı karar verir.